Mien allerleevste Dickkopp,
över 26 Johr hebbt wi tosamen över de Minschen un över dat Leven snackt un filosoofeert.
Wi hebben över Gott un de Welt snackt, över wat uns bewegt hett, över dat, wat uns froh maakt hett, un ok över dat, wat uns mal so richtig in de Wut bröcht hett.
Uns Gespräke – egal of se lustig, deepgründig of ok mal stürmisch wieren –
de warrn mi bannig fehlen.
Wi weren nich jümmers een Meinung, dat weet wi beid.
Man wi hebben uns so laten, as wi weren.
Een anner nehmen, so as he is.
Un genau dat weer wat Besonderes twüschen uns.
Du hest jümmers seggt, ik schull wedder an de See trecken:
„Nordlämpchen, een Minsch, de an de See boren is,
de hört ok an de See.“
Punkt.
Un so schall dat nu sien.
De Anfang is maakt.
Uns gemeensam Geschenk warr ik in Ehren hollen,
genauso as uns Verspreken:
„Wi sehn uns wedder.“
Uns lesten gemeensamen Wunsch hebbt wi leider nich mehr mitnanner beleven könnt.
Dat deit weh.
Du nimmst een groten Deel vun mien Hart mit.
Man een Deel vun di blifft bi mi.
In mien Gedanken, in mien Erinnerungen un in all de Geschichten,
över de ik noch so mennigmaal grienen of lachen warr.
Ik warr di nich vergeten.
Un maak di man keen Sorgen üm mi.
Ik krieg dat hen.
Man so vun Tied to Tied,
darfst du ruhig mal dien Hand över mi hollen.
Du weetst al, wat ik meen.
Un wenn ik denn mal wedder mit di snack,
denn weet ik, dat du mi höörst.
As du jümmers seggt hest:
„Föhl di drückt un knuddelt.“
Denn drück un knuddel ik di nu noch eenmal ganz bannig.
Dank för allens, mien Dickkopp.
Du fehlst mi hier beneden.
Un dat warr wohl ok so blieven.
Man ik weet,
dat wi uns weddersehn.
Un bit dorhen nerv ik di in Gedanken einfach wieder een beten.
So, as du dat vun mi kennt hest.
Laat de Puppen danzen,
dor boven, wo du nu büst.
Un wenn se dor noch nich danzen,
denn bring se man in Gang.
Mien allerleevste Dickkopp –
föhl di drückt un knuddelt. ❤️
